Lamp2 Tai chi & Qigong WIKIPEDIA,

Tai chi (t’ai4 chi2 ch’üan2, Wade-Giles; tài jí quán, hanyu pinyin; tai ji chuan (Yale)) is een Chinese neijia vechtkunst.

Stijlen,

Er bestaan binnen het tai chi verschillende stijlen, zoals de Chen-, Yang-, Wu- en Sun-stijl, waarbij de Yang-stijl voornamelijk langzaam wordt uitgevoerd en de Chen-stijl ook explosieve momenten in zich heeft. Deze stijlen zijn vaak weer onderverdeeld in diverse substijlen van leraren die er hun eigen kennis, vaardigheid en ervaring aan toe hebben gevoegd. De bewegingen worden in een vaste volgorde uitgevoerd. De tai-chibeoefenaren spreken van vormen (套路 taolu). Elke stijl kent zijn eigen vormen, die van leraar op leerling worden overgedragen. Een vorm helemaal doorlopen duurt 3 tot 20 minuten. De langzame bewegingen, die vanuit de buik en vooral zeer ontspannen uitgevoerd worden, zijn kenmerkend voor tai chi. Met name in de Chen-stijl is de nadruk op het zelfverdedigings aspect veel sterker aanwezig dan bij bijvoorbeeld de Yang-stijl.

Bij tai chi als zelfverdediging ligt de nadruk met name op het verstoren van de balans van de tegenstander, door in de beweging van de tegenstander mee te gaan en deze te neutraliseren. Daarbij is het behouden van het eigen evenwicht van groot belang. Op het moment dat de tegenstander uit balans is gebracht, kan eventueel een tegenaanval worden ingezet.

Zwaarden worden ook gebruikt bij sommige vormen en stijlen tai chi.

Filosofie,

In tai chi wordt veel gebruikgemaakt van concepten uit de Chinese filosofie, zoals qi.

De naam en de spelling,

Tai chi verwijst naar een filosofie. Tai chi wordt vaak gebruikt als een verkorte naam voor t’ai chi ch’üan, meestal vereenvoudigd tot tai chi chuan. Woord voor woord vertaald betekent dat letterlijk ultieme beste vuist (vechtmethode). Deze letterlijke vertaling is echter onvolledig. Tai Chi betekent het ene uiterste (ultieme) en het andere uiterste (beste) en verwijst daarmee naar de filosofie van Yin en Yang. Tai Chi Chuan betekent dus ongewapende krijgskunst gebaseerd op de filosofie van Yin en Yang.

Er zijn enige systemen die een poging doen de chinese karakters om te zetten in een westerse schrijfwijze. De meest voorkomende schrijfwijze is tai chi chuan. Deze schrijfwijze wordt Wade-Giles genoemd. Een tweede schrijfwijze is taiji quan of taijiquan. Deze schrijfwijze wordt hanyu pinyin genoemd. Een derde, ietwat minder bekend, is taiji chuan (Yale systeem). De uitspraak is voor alle drie dezelfde, en is bij benadering (fonetisch): thai dzjie tsjhwèn. Met de klemtoon op het middelste woord, dat heel kort wordt uitgesproken. In het Nederlands is het echter meer gebruikelijk tai chi als ‘tai-tsjie’ uit te spreken.

NB: de uitspraak en betekenis van chi is hier niet dezelfde als die in chi kung, waar chi de betekenis heeft van ‘levensenergie’, en in het Chinees uitgesproken wordt als “tsjie”.

Qigong (uitspraak: tsjie ghong) is een onderdeel van de Chinese leer, die men zich aanleert, om de lichamelijke en geestelijke gezondheid te behouden en te verbeteren.

Qigong-oefeningen zijn meestal opzichzelfstaande oefeningen waarbij men de lichaamsdelen volgens een voorgeschreven patroon beweegt, en deze bewegingen enige malen herhaalt, alvorens men naar een volgende beweging overstapt. Een Qigong-oefening kan ook statisch zijn, waarbij een staande of zittende houding langere tijd wordt aangehouden. Verder wordt de nadruk gelegd op ademhalingsoefeningen.

Het herhaaldelijk bewegen en correct ademhalen wordt geacht de stroming van Qi (levensenergie) in het lichaam positief te beïnvloeden. Elk lichaamsdeel (met de nadruk op interne organen) wordt geacht een zekere mate van Qi te hebben. De Qi in alle lichaamsdelen is, als ze gezond zijn, in balans. Door het uitvoeren van de Qigong-oefeningen poogt men deze balans te onderhouden of te herstellen.

Aikman schreef dat in tegenstelling tot het Westen, waar velen van mening zijn dat qigong een subjectief, New Age-achtig concept is dat niet wetenschappelijk geverifieerd kan worden, een groot deel van China’s wetenschappelijk establishment het bestaan van Qi heeft erkend. Gecontroleerde experimenten van de Chinese Academy of Sciences in de late jaren ’70 en begin jaren ’80 concludeerden dat Qi, wanneer uitgezonden door een Qigong-expert, “resulteert in feitelijk meetbare infrarood elektromagnetische golven en chemische veranderingen veroorzaakt in stilstaand water door mentale concentratie.”

Reproduceerbare heilzame effecten van Qigong aangaande hartslag en immuunsysteem werden opgetekend. (Lee 2005)

Lotus